River Kwai, karaoke en Sukhothai

 Sawaleekes!

Na een half uur slenteren in de niet erg toeristische stad die de moeilijk ondhoudbare naam draagt van 'Phitsanoluk' hebben we dan eindelijk een internet / videogames tentje gevonden. Op de bovenste etage van een enorm warenhuis, naast de KFC. Ja, Thailand blijft ons iedere dag weer verbazen. Zo denk je dat deze stad niet erg rijk is, het volgende moment loop je weer tegen een ander enorm moderne shoppingmall aan. Maar nu, weer tijd voor een up-date!

Even denken welke dag we wat gedaan hebben. We hebben geen idee meer van de tijd en van de dag. Het typische vakantiegevoel .
Zaterdag zijn we naar Kanchanaburi vertrokken met de localbus. HIer geen ' chickenbus' zoals in Zuid-Amerika, maar wel gezellie onder de locals in een kraakbus vol met ventilatoren om het nog een beetje uit te houden in die hitte hier.

Kanchanaburi is echt een aanrader. Wat een rust en ontspannen sfeer hangt daar. Natuurlijk kennen de stadjes en steden hier ook de talrijke stalletjes met verkoopwaar waar je bijna over struikelt, maar de vibe hier was goed. Een gezellige drukte en hostels en hotels aan de beroemde River Kwai. Ook wij hadden een bamboe-lodge aan de River Kwai. Echter, de geschiedenis van dit plaatsje is historisch en zeker niet aangenaam. Vanuit ons guesthouse konden we de beruchte Bridge over the River Kwai zien. De dag van aankomst zijn we samen met een stel uit Duitsland (jawohl) naar de brug gelopen. We hebben over de rails van de brug gelopen, waarbij Yoni haar hoogtevrees-gevoel weer herinnerde (ieh). Het begon wat te miezeren, dus de lading Japanners en Chinezen vertrokken, waardoor wij bijna alleen waren op de brug. Dan voelt het nog veel indrukwekkender.

's avonds heerlijk Thais gegeten bij ons guesthouse, met achter ons de ondergaande zon over de River Kwai. Helaas bleek dat ons guesthouse (waar wij en de Duitsers zo'n beetje de einige toeristen waren, seizoen is rustiger nu) om 21.00 de tent sloot. Nog snel wat cola en Sinhgabeer gehaald en in het donker met zijn viertjes gekletst. Bij de buren dreunde ondertussen de Karaokeklanken tot ons door. Gezellie, keiharde vervalste Thai-muziek....
Na een uurtje aanhoren lieten Nick en de Duitse freund zich niet kennen en wilde die show wel eens van dichtbij zien. Bij de buren was het helemaal een paradijs, 2 zwembaden, prachtige bomen en loungegdeelten. Ik was nog aan het rondkijken toen ik Nick en freund door de microfoon hoorde mee schetteren. Wie had er ook al weer een hekel aan karaoke??

Nick zong uit volle borst mee en de duitse freund deed mee maar kwam er niet echt bovenuit.
Ik en de duitse freundin pakten onze camera's om dit tafereel vast te leggen. Achteraf had ik HEEL de avond kunnen filmen en fotograferen. Nick ontpopte zich (na wat grote Singhabiertjes) als een ware entertainer. " Welcome to Nick's professional Karaoke! Who wants to sing with me? I need someone from the public... That guy with the glasses on, come-on over!"
En de brillenman kwam en zong samen met Nick de sterren van de hemel... ! Naast het zingen kwam er later ook nog dans aan te pas... Jaja, jullie hebben een heuze show gemist van 'Nick on holiday', hihi. Helaas liet onze camera alleen donkere beelden zien dus de show heb ik niet helemaal goed op beeld. Maar goed genoeg voor het 'online-zetten'.
Om 12 u 's nachts was het spektakel afgelopen en kregen mijn oortjes rust. Overactieve Nick en freund namen nog een plons in het zwembad en ik en freundin raakten aan de praat met wat andere toeristen.

De volgende morgen en een ontbijtje met roerei, toast en een watermeloenjuice later gingen we met zijn vieren opweg naar de Erawan waterfalls. Opnieuw weer met de localbus. Dat is veel interessanter dan met de georganiseerde tours. Je beleeft het meer, je doet er soms wel ietsie langer over, maar je hebt veel meer vrijheid.

De Erawan waterfalls bestaan uit zeven etages die je allemaal kan 'beklimmen'. Fijn. Ik wist niet dat ik zoveel porieen had waar zweet uit kon komen. Jek, alles was doorweekt. Maaaar daar tegenover staat dat we in deze watervallen kunnen zwemmen (in het badje eronder dan he). Na de klim van zeven etages gepoedeld in het pad. Niet geheel ontspannen want er zaten dikke vissen in die het lekker vinden om aan je te sabbelen......brrrrrrr.
Maar de verkoeling was heerlijk.

Maandag was de indrukwekkenste dag. Nick en ik zijn naar 's ochtends naar de begraafplaats uit de tijd van de oorlog tussen Japan en de geallieerden gegaan (Japan wilde een grootmacht worden en heeft tussen '40 en '45 hele stukken van Azie veroverd). Op de begraafplaats lagen ook Nederlandse graven van omgekomen krijgsgevangen die aan de Thailand-Birma spoorlijn hebben moeten werken. Temeer ook omdat opa Dieterman (Yoni) zelf aan deze spoorlijn als krijgsgevangene heeft moeten werken, maakte het een grote indruk op ons.

Na het museum kregen we meer historiefacts mee en beleef je het intenser.
Even wat feitjes: Zo'n 15.000 POW's (prisenors of war) zijn er bij de aanleg gevallen, waarvan ongeveer zo'n 3.000 doden van Nederlandse komaf (o.a. KNIL).
Met deze kennis in ons geheugen op naar: HEll FIRE PASS.

Vanuit Kanchanaburi hebben we de trein genomen over de Thailand-Birma spoorlijn naar Nam Tok. Tuf-tuf en vooral puf-puf genoten we van het mooie landschap van dit zuidwestelijke deel van Thailand.
Na 2 uur aangekomen op de machtige plek van Hell Fire Pass. Er was bijna niemand, dus we konden de pass met audiotour in het Nederlands! rustig volgen. De audiotour, de Hell Fire Pass zelf en de omgeving van junglelook maakte van het geheel een live-versie van geschiedenisstof.

De Hell Fire Pass is een onderdeel van de Thailand-Birma spoorlijn. Duizenden krijgsgevangen (geallieerden) en locals hebben er aan gewerkt onder de meest barmachtige omstandigheden. Hitte, kou, weinig tot geen voedsel, ziektes als malaria en cholera, overspoelde latrines door de moessons en de enge marteltechnieken van de Jappen maakten het leven en werken langs deze spoorlijn tot een hel. De spoorlijn moest binnen een jaar af zijn. De lijn meet 415 km en volgens ingenieurs zou men er in normale omstandigheden bijna 5 jaar over doen om deze aan te leggen. Tijdens de speedo periode die de Jappaners invoerde om de tijdslimiet te halen moesten de gevangenen soms 12 tot 24 uur achtereen werken bij het hittevuur dat de werkplek 's nachts schemerachtig verlichtte. HELL FIRE PASS.

De totale lijn is uiteindelijk aangelegd van oktober 1942 tot oktober 1943.

Op de terugweg richting het bussstation kregen we een lift van de Australische manager van Hell Fire Pass in zijn luxe wagen. Hier rijden zoveel ontzettend luxe wagens, je ziet haast geen rammelbakken. Ik dacht dat ik Engels kon, maar ik verstond de G'day mate bijna niet. Gelukkig Nick wel en het ging ook nog eens over de Thaise politieke situatie..met allemaal Thaise namen. Waarvan ik niet wist dat Nick dat er allemaal uit had opgemaakt..

Terug in Kanchanaburi hebben we de avondbus terug naar Bangkok genomen. "s avonds een hostelletje opgezocht en de volgende dag de trein genomen naar Phitsanoluk (richting het noorden, naar Chang Mai). Deze dag moesten we ook wel een trein pakken, want vanwege de politieke onrust in Bangkok kunnen de treinen onverwachts staken. Verder zelf niet veel meegekregen van deze politieke onrust.

In Phitsanoluk is niet zo heel veel te doen, behalve dan de night market. Waar je buiten een massage kunt krijgen, merkspijkerbroeken voor een prikkie kan kopen en natuurlijk weer lekker Thais kan eten. Vandaag hebben we de buur-plaats Sukhothai bezocht. Een oude historische stad met prachtige historische Wat-jes (boedhistische tempels). Op de fiets! hebben we de Wat-jes bekeken. Het was vandaag weereens een bloedhete dag en we zijn zo slim geweest om ons niet in te smeren en maar 1 keer deet te sprayen.
Met als gevolg: rood bovenlijf en benen die eruit zien als een grote muggenbult..

Ai, na dit lange bericht moet ik stoppen. De internettent gaat dicht.
De foto's volgen nog!

Lieve groetjes en bedankt voor de leuke reacties!!