Van Peru naar Bolivia!

Chao!

Na ons vertek uit Cusco plannen we alles per dag of per week. De locaties vliegen dan ook voorbij, maar we hebben dan ook nog maar zo'n 6 weekjes.

AREQUIPA
Arequipa hebben we inmiddels alweer even achter ons gelaten. Maar het is zeker wel een aanrader om heen te gaan. Een kleiner maar erg knus wit stadje met koloniale elementen. Ook minder vervuild dan de overige bezochte steden en dorpen in Peru.
In Arequipa hebben we het klooster van Santa Catalina bezocht, een prachtig klooster wat zekers anders is dan een gemiddeld klooster. Het is erg kleurrijk (invloeden vanuit Spanje) en voor in de vroegere tijden was het ook een rijk klooster. Het klooster is een citadel waar vroeger en nu nonnen in woonden die nauwelijks contact hebben met de buitenwereld. Het enige contact was via een draaipoortje voor goederen en via het uitzicht vanaf de daken.
Vanuit ons hostel kijken wij bovendien in de mooie kloostertuin en over de daken van het oude gedeelte.
Na het klooster zijn we nog naar het mummymeisje Juanita gaan kijken. Dit Incameisje is pas in 1995 door bergbeklimmers ontdekt aan de top van een berg / vulkaan. Door een kleine vulkaanuitbarsting is het ijs wat 500 jaar lang op haar heeft gelegen, gaan smelten en is Juanita tevoorschijn gekomen. Het Incameisjes is 500 jaar geleden geofferd aan de bergen, de mensen geloofden dat de bregen goden waren. En om ze gunstig te stemmen offerden ze soms een Incameisje. Juanita is nog vrij goed intact en ze is nu te bewonderen in een diepvries in een museum. Erg apart.
Vanuit Arequipa hebben we een bus genomen naar Puno, waarvan wij de enige toeristen waren. Opa en oma voor ons namen tijdens de sanitaire stop nog een soepje uit een echt bord. En bij vertrek wilde oma haar bord natuurlijk niet afgeven, want de soep was nog niet op. Dus bord ook mee op reis. Verder zat opa alvast het soepvlees met bot af te kluiven, zat de mevrouw naast mij haar kip met aardappel op te eten uit het plasticzakje en naast Nick zat moeder haar baby te verschonen. Maar je raakt aan alles gewend; dit is Peru en de verbazingen maken het wel leuk.

PUNO
Na 3 daagjes in Arequipa te hebben vertoefd zijn we doorgereden naar Peru's meest lelijke stad, PUNO. De stad is echt niets, drukte, veel verkeer en veel afval. Maaaar we kwamen dan ook voor de Islas Flotantes. Oftewel de drijvende indianen eilandjes van riet in het HOOGSTE meer van de wereld: Lago TITICACA.
De Uros indianden leven nog steeds op deze riet-eilandjes en leven nu voornamelijk van het toerisme. Wij gingen er met een bootje heen en mochten op diverse eilandjes lopen. Het was net of je op een waterbed liep, heel zacht en ongelijk. De eilandjes bestaan enkel uit riet en aan de onderkant rot het langzaam weg. Een dagelijkse bezigheid van de indianen is dan ook om vers droog riet op het eiland te leggen. Verder hebben Nick en ik hier nog wat riet gesmikkeld (is een lekkernij daar.... hoe kan het ook anders) en dat was best lekker. En we hebben een tochtje gemaakt op een boot gemaakt van.....riet. Was allemaal erg mooi daar.

In Puno hadden we trouwens allebei voor het eerst last van hoogteziekte, misselijk en erge hoofdpijn. Maar na het regelmatig drinken van de verslavende cocathee was het snel weer over.

Na de eilandentocht hebben we snel een chickenbus gepakt naar een nieuw land: Bolivia. Deze dag gingen er alleen maar localbussen, voor wel 1,25 euro (5 uur in de bus). Dat betekende dus minibeenruimte, vooral voor Nick en weer veel diverse geuren in de bus....

BOLIVIA
COPACABANA

Dit stadje deed al veel gezelliger aan dan Puno. Kleine terrasjes aan de Boliviaanse kant van Lake Titicaca, een mooie cathedraal, knusse eettentjes en een prachtig hotel! Nick en ik hadden van de taxichauffeur een kaartje van een nieuw hotel gekregen, dus liepen we daar heen. Natuurlijk was het hotel voor Boliviaanse prijzen veel te duur, maar Nick kan inmiddels erg goed afdingen en zodoende verbleven wij 3 nachtjes voor nog geen 4 euro p/ nacht in dit luxe hotel met uitzicht op het lake!

Dag 2 verliep niet helemaal zoals we wilden. In Puno waren we door de hoofdpijn en niet oplettendheid ons tasje met alle medicijnen e.d. vergeten! Balen dus. Nick heeft in zijn beste Spaans opgebeld naar het office tourisme in Puno. Daar hebben ze ons weer het nummer gegeven van het in de vergetelheid geraakte hostel uit Puno. En jaaa gelukkig had de schoonmaakster onze tas gevonden. Met de bus meesturen naar Bolivia was niet echt een optie, dus Nick is deze dag op en neer gependeld naar Peru en weer terug naar Bolivia! Ik heb deze dag Copacabana verkend en het terrasje aan het meer uitgetest.... Gelukkig verliep de reis naar het tasje en terug goed en is Nick weer heelhuids aangekomen in Copacabana!!

De volgende dag dus gedaan wat we op dag 2 wilden doen: de grote eilanden in lake Titicaca ad Boliviaanse kant bezocht. Met een boot zo'n 1,5 uur op het water gevaren richting ISLA de SOL. (inderdaad Michiel, dit was een mooi eiland).
Deze eilandbewoners halen de meeste inkomsten ook uit het toerisme. De meeste toeristen komen echter alleen in het zuiden aan en hierdoor loopt het noorden van het eiland aardig wat inkomsten mis. Er is nu dan ook een soort van strijd tussen de bewoners gaande. Hierdoor ging onze boot enkel naar het zuiden en als we het noorden wilden zien konden we dat wel lopen.
In een half uurtje hadden Nick en ik de incatrappen gelopen (= erg ongelijke trappen, naar boven toe = heeel weinig zuurstof happen, omdat het zo hoog is en de lucht ijl is). Toen hadden we nog zo'n 6 uur voordat de boot weer terug ging. Dus wij gingen wel 'even' naar het noorden lopen...
dat heb ik geweten en Nick ook! (door mij dan...). Naar het noorden lopen kost je zo'n 3 uur en dat is berg op (verschrikkelijk!) en berg af. Berg op heb je dus weer bijna geen lucht, en dat maakt het erg zwaar. Eenmaal aangekomen hebben we via een benedenweg maar meteen rechtsomkeer gemaakt, omdat we toen pas beseften dat we de 3 uur ook weer terug moesten lopen! Normaal ligt dan dus de boot op je te wachten, maar door de strijd dus niet.
Dit was ook weer fijn berg op en berg af in de hitte en in de hoogte. Na veel gevloek, weinig water, geen eten en gehaast (want de boot vertrok alweer bijna terug) hebben we het dan toch in 5 uur gehaald om HEEL het eiland te bewandelen..
Toen hadden we nog 5 minuutjes om een colaatje te drinken en bij te komen, daarna vertrok de boot....met ons!

naar LA PAZ
Ook dit was weer een fijne busreis. We zaten nog geen 5 minuutjes in de bus of we knalden al tegen een concurrent aan.
Onze bus wilde een stilstaande bus inhalen, maar die bus trok net op. Beiden wilden ze niet opgeven met inhalen op de steeds smaller wordende weg, dus met als logisch gevolg: onze bus ramde de andere bus aan de zijkant. Spiegel eraf en glas kapot. Beiden chauffeurs kwamen even uit de bus, even politie erbij en gewoon weer verder rijden. Welkom in Bolivia.

Daarna moetsen we lake Titicaca nog eenmaal oversteken. Wij in een mini overvolbootje en de bus ging op een drijvende schuit. Na 4 uur waren we in la Paz, de geografische hoofdstad van Bolivia aangekomen! Het is niet te vergelijken met Lima. Maar ook deze stad is erg druk, heel veel straatstalletjes, bedelaars, en veel mensen. In die straatwinkeltjes kun je trouwens alles kopen wat je maar kunt bedenken. De wcpotten, batterijen, dvd's, ijzerwaren en wcrollen zijn allemaal te koop.
Ook hebben we een ordinaire Burger King ontdekt, waar wij toch wel even een lunchstopje hebben gemaakt, lekker!

Morgen gaan we mountainbiken! Over de world's most dangerous road!

Next time more.

Veel liefs uit La PAZ!
en weer bedankt voor de berichtjes, leuk om dingen uit NL te horen. Nu alleen nog wat beter weer voor jullie!