Mountainbiken en Jungle-time

zo daar zijn we weer, Jaja we leven nog. We zijn niet naar beneden gevallen tijdens het mountainbiken of opgegeten door krokodillen in de jungle..
We zitten nu in Sucre de officiële hoofdstad van Bolivia, hoewel La Paz het economisch en parlementair hart is van Bolivia.

Het mountainbiken of eerder downhillracen was echt super gaaf relaxed, vanaf 4770 meter naar 1100 meter racen over een afstand van 67 km, 20 km asvalt en 47 km zand stenen en gravel, echt super om te doen met soms wel 60 km/h naar beneden racen. Best gevaarlijk als je nagaat dat er geen vangrails zijn, maar gelukkig hadden we een helm op dus als we 400 meter naar beneden waren gevallen hadden we iig geen pijn aan ons hoofd?¿? Ook was het appart om al de kruizen langs de weg te zien van de mensen die daar naar beneden waren gevallen.....
Daarom noemen ze het ook "The World´s Most Dangerous Road" en ze willen hem niet gaan asfalteren, anders is een van de grootste toeristische trekpleisters van La Paz weg...
Aan het einde van da rit hadden we onze zwaar verdiende cerveza opgedronken en nog even in het zwembad gesprongen, want het stof en het zand zat overal...
Nadat we daar gezwommen gedoucht en gegeten hadden gingen we om 5 uur met de bus en de fietsen op het dak weer terug over de "Death road" naar La Paz om daar rond 9 uur ´s avonds weer aan te komen...
Maaar... rond een uur of zes begon de bus ineens te haperen wat blijkt, diesel op..
maakt niet uit zegt de gids want we hebben altijd een reserve jerrycan bij... en dat was ook het geval, maar hij was helemaal gevuld met...lucht.. leeg dus..
Sta je dan met 20 man op de werelds meest gevaarlijkste weg in het donker zonder diesel..
Na even te hebben gewacht kwam er een vrachtwagen aan, waarvan onze buschaufeur diesel heeft gekocht, dus een van onze gidsen moest het met een slang uit de tank van de vrachtwagen zuigen. (net zoals in de film, ja).. onze tank weer gevuld en na even sleutelen aan de moter waren we weer op weg met een uurtje vertraging, op weg naar La Paz is de moter nog een keer of 5 uitgevallen, maar uiteindelijk met 2 uur vertraging kwamen we om 23 uur weer aan in La Paz, in het hotel waar we onze mochilas in hebben gepakt, nog een nacht hebben geslapen en ´s ochtens de bus naar Cochabamba hebben gepakt.

JUNGLE-TIME in de Amazone!
Na alle bergen wilden we ook wel een keer naar de warmte toe. Op naar het Amazonegebied dus. Hiervoor hadden we 2 opties: of naar Rurrenebaque boven La Paz. Of optie 2: Villa Tunari, onder La Paz en meer op de route.
Optie 2 werd het dus aangezien we nog van alles willen doen.

Aangekomen in Cochabamba hebben we snel een hostelletje opgezocht voor 1 nacht. Cochabamba is voor Boliviaanse begrippen best een moderne stad, maar voor toeristen valt er eigenlijk niets te beleven. Wél hebben we nog even wat dvd´s op de kop getikt voor maar 1 eurietje. De volgende ochtend een localbus gezocht naar Villa Tunari! Een minidorpje aan het begin van het Amazonegebied en zo´n 4 uurtjes rijden van Cochabamba af.
In de lonely planet stonden ook fijn wel 4 regels over dorp omschreven.... Maar wél dat het fijn relaxen was in de hitte. Ok dat is al 1 dikke plus!

Om 14.00u de bus genomen met het idee dat we dan mooi net voor t donker aankwamen. Maar dit is Bolivia, duss: wegversperringen, afgronden, controleposten en bushaltes op de meest verlaten plaatsen. Kortom we kamen dus om 20.00u aan. Midden op de weg werden we gedropt in het dorpje Villa Tunari. Hmmm geen plattegrond, geen hosteltips en erg donker. Maar we slaagden er uiteindelijk in om een hostel San Antonio te vinden mét zwembad en jungletuintje! Na de koude douche, een van de drie restaurantjes opgezocht voor een lekkere pizza. Toen nog wat buiten gezeten, omdat het te warm was om te slapen. Wat een verschil van weer zeg! Deze warmte en klamheid waren we niet meer gewend!
Voor we ´t bed in stapten heb ik (yoni) natuurlijk nog snel even de kamer geeinspecteerd op junglebeesjes... en die vond ik . Een MEGA kakkerlak en een dikke zwarte spin! ieh, maar ja dit is de jungle. Nick moest ze natuurlijk wel eerst even voor mij verwijderen..

De volgende dag konden we ´s ochtends nergens ontbijt vinden. De bewoners keken ons ook steeds vreemd aan bij de vraag ¿ Desayuno? (ontbijt?). Hmm raar, maar er zijn dan ook haast geeeeen toeristen. Uiteindelijk een tostietentje gevonden inclusief vliegen..

´s Middags zijn we in de warmte naar het dierenreservaat Inti Wari Yasi gelopen en hebben daar de aapjes van dichtbij mogen meemaken. Vooral van Nick waren ze een grote fan: schoenveters los maken, op hem springen en lekker achter in zijn t-schirt klimmen .
Daarna konden we nog een mooie mirador (uitkijkpost) bekijken aan de top van de jungleheuvel. Pfffff het zweet liep overal waar het lopen kon! Poepieheet in die jungle! Maar de mirador was dan ook wel erg mooi, je kon over hele stukken regenwoud kijken en je zag het dorpje liggen.

Daarna hebben we nog 2 Zuid-Afrikanen ontmoet (zijn dus toch toeristen!!) en samen besloten we om met een locale gids de volgende dag een jungletrip te gaan doen van 2 dagen.
De volgende ochtend gingen we samen met gids José op stap: Welcome to the jungle!
Voortdat we gingen lopen kocht Jose eerst nog onze almuerzo (lunch). Een zakje met gegrilde kip, aardappel, rijst en yuka (wortelachtig).
Tijdens het lopen vertelde hij vanalles over de flora aldaar en wees ons erop dat er erg GROTE spinnen leefden! En dat we het beste zo min mogelijk konden aanraken of vastgrijpen... Maar de paden waren zo glad van de regen die s´nachts valt, dat je je wel af en toe aan iets moest vasthouden om niet uit te glijden.
Na 20 minuutjes te hebben gelopen zei Jose dat we van schoenen moesten wisselen omdat we vanaf nu door de riviertjes gingen lopen. Met als waterschoenen: de gele puma´s van Nick en mijn palladiums. Erg geschikt.
Door de rivier lopen was echt apart! We moesten goed kijken waar we onze voeten neerzetten om niet uit te glijden over de
bemoste stenen en om niet op een slang te staan of met je handen in een duizenpoot te grijpen. Het water was soms zo hoog dat het tot onze nek aan toe kwam! Dan was het met je tas op je hoofd door het water banjeren en proberen niet te vallen. We waren echt Tarzan en Jane (hoewel ik soms toch wat minder geschikt was als junglevrouw...hihi). Ook kwam onze Deet hier van pas, omdat er veel mosquitos en joekels van mieren waren die prikten en beten. Maar de prachtige natuur, de geluiden van allerlei tropische vogels en de heerlijke junglelucht overtroffen alles! Het was zo´n andere wereld. Net national geographic.

Na 5 uur te hebben gelopen kwamen we bij onse Casa aan. Een echte junglehut. Terwijl wij gingen zwemmen in de rivier, ging Jose ons bedden (bestaande uit dekentjes en mosquitonetten)en het avondeten klaar maken. Na het zwemmen gingen de mannen het kwampvuur klaar maken en de vrouwen toekijken.. Jose had echt een heerlijke pasta klaargemaakt (zonder deze te zien, want het was inmiddels aardedonker). En daarna hebben we met zijn allen nog gekletst en gelachen rond het kampvuur. De vrouwen mochten daarna in een tentje in de houten casa. De mannen mochten onder de klamboe op 2 dekentjes. Vantevoren had Jose trouwens nog een mega termietennest ontdekt en dat had hij even verwijderd. Met als gevolg dat de termieten nu in heel het houten huisje liepen...
Midden in de nacht begon het te stortregenen! En Jose vertelde dat als het langer dan 2 uur regende, de rivier te wild en hoog werd. De volgende ochtend kregen we eerst pan (brood) met queso. En na 20 minuutjes ook onze lunch, omdat Jose deze ´s middags niet kon bereiden vanwege de regen. Toch smaakte te pastasoep om 9.00u ´s ochtends best goed.
De regen hield echter aan en Jose vond de normale route te gevaarlijk, omdat deze door een wilde en hoge rivier zou lopen. Daarom hebben we een iets kortere route terug genomen. Op de terugweg hebben we nog bananenbomen gezien, een cocaplantageen een sinasje op bij een ¨cafeetje¿?¨ aan het einde van de jungle. Daarna moesten we nog 2 keer door een rivier lopen, waarvan er 1 een stuk wilder was. Weer met de tassen op het hoofd en gewapend met een stok moesten we de onzichtbare stenen in het troebele water zien te ontwijken. Normaal is het niet erg als je valt in het water, maar met een tas op je hoofd (inclusief camera´s ed) is het wat moeilijker.

En uiteindelijk hebben we het dorpje Villa Tunari helemaal gehaald en waren we een mooie jungle-ervaring rijker!

´s avonds hebben we meteen de bus naar Cochabamba genomen om daar een bus richting Sucre te vinden. Helaas gingen die niet... Toen maar een bus genomen naar een steenkoude Oruro. Om 6.00u ´s ochtends gingen daar wel bussen richting Potosi, vlakbij Sucre. En in Potosi hebben we dan uiteindelijk DE bus naar Sucre gepakt.
Dus zo´n 24 uur later en 4 bussen verder kwamen we aan waar we nog nog 1 dagje zullen verblijven.

Hasta Luego! YoNick

nog wat psjes:
- sorry voorhet errug lange bericht..
- we hebben nog een link met foto´s van het mountainbiken voor geinteresseerden:
http://www.shutterfly.com/progal/sign_in.jsp?aid=768a5498cf45b2167a86
met als password: photos
- en op het eerder bericht ´van Peru naar Bolivia´ e.d staan nog wat nieuwe foto´s