De zilvermijnen en de zoutwoestijn

Hola amigos!

Allereerst: NB NB weer een lang berichtje.....

De activiteiten vliegen voorbij, dus weer tijd voor nieuwe verhalen. Nick en ik hebben in 2,5 week heel Bolivia doorgereist en alle activiteiten gedaan die we wilden doen, dus dat is mooi.

Inmiddels hebben we na de vorige update alweer 2 nieuwe landen aangedaan, CHILI en ARGENTINIE, het land van DE steaks! Jaja eindelijk kunnen wij ook gaan watertanden.
Gisteren zijn we aangekomen in Salta, een stad in het Noordwesten van Argentinie dat nog behoort tot het land van Pachamama (moeder van de aarde). Hier heerste vroeger ook nog de Incacultuur, dus diverse elementen uit Peru en Bolivia zullen we vast nog terug zien.

Maar eerst nog even terug naar onze avonturen in Bolivia:

POTOSI
Potosi is de allerhoooogste stad van de wereld, op zo´n 4170 meter! Gelukkig geen last gehad van hoogteziekte. Overdag schijnt het zonnetje lekker, maar ´s avonds is het er steenkoud. We hebben 2 nachtjes overnacht in Potosi in een lekker verwarmd hostel MET ducha con gas! Jaa dat is hier echt een luxe, een douche op gas. De meeste douches zijn of koud of ze ze electrisch, met alle kabels en draden gewoon om de douchekop heen gebonden.....
Op de 2e dag zijn we dan naar de beroemde mines de plata (de zilvermijnen) gegaan. Eerst kregen we een hele mijnwerkersoutfit aan een daarna gingen we wat cadeautjes voor de mijnwerkers kopen. De mijnen zijn dus nog steeds in gebruik en jongens vanaf 10 jaar werken soms al in de mijnen. De lucht in de mijnen is alles behalve zuiver en het is dan ook niet gek dat de meeste mannen niet ouder dan 50 - 55 jaar worden... Toch werken de mannen er graag, zeggen ze. Het hoort bij Potosi en het hoort bij hun gewoonten.

Maar wij gingen dus cadeautjes kopen..... dat zijn ondermeer flessen frisdrank, cocabladeren, sigaretten en dynamiet! Iedereen kan in Potosi in een buurtwinkeltje of op straat wat dynamietstaven kopen! De mijnmannen eten alleen ´s ochtends wat en de rest van de dag in de mijn drinken ze alleen en kauwen ze heel de dag op cocabladeren.

Voordat we daadwerkelijk de mijnen ingingen, mochten we eerst nog naar de plek waar het zilver wordt gescheiden van alle troep en stof. Het was een soort van hal waar je in NL nevernooit niet zo naar binnen zou mogen. Alle chemische processen en machines stonden open en bloot en wij liepen daar zo´n 30 cm van af.... Het zag er allemaal vrij primitief uit dachten wij, maar de gids zei dat dit hun laatste uitvinding was.

Daarna op naar de mijnen.
De eerste paar meter konden we nog goed ademen, maar hoe verder we in de mijnen kwamen, hoe warmer het werd en hoe meer stof en troep er hing. Soms kon je echt niet goed ademen en je moet ook zeker geen claustrofobie hebben!! De gangen waren soms zo smal dat we al kruipend verder moesten. Daarbij moesten we ook nog uitkijken dat er geen mijnmannen met een trolley vol mineralen voorbij kwamen racen. Anders was het meteen aan de kant springen (waar? was nauwelijks plek) en wachten tot de kust weer veilig was. Ik heb nog nooit zo´n afschuwelijke werkplek gezien. Voor mij was het dan ook eens en nooit meer. Nick en wat anderen zijn nog naar de 4e verdieping onder de grond gekropen en daar kon je helemaal al niet meer goed ademen en was het bloedheet. Mocht iemand ooit een dag geen zin hebben in zn werk, denk dan aan deze mijnen....

In totaal hebben we 2 uur onder de grond gezeten in een gangenstelsel waar geen kaart van bestaat. De mannen hakken maar verder en verder, zonder dat ze weten waar ze heen hakken. Heel safe dus.

Ik was i.i.g. blij toen we weer buiten stonden en weer konden ademen. Buiten hebben we natuurlijk nog even ons dynamiet getest! De gidsen prepareerden het dynamiet en hadden daarna nog 2 minuten om het weg te brengen en weer terug te rennen. Wat een knal gaf dat zeg! En ook weer erg veilig... terwijl we op de mijnen staan, gooien de gisden dynamiet. hmmmm

De volgende dag gingen weer op doorreis, op naar de zoutwoestijnen van Uyuni.

UYUNI
In Uyuni zelf is verder helemaal niets te beleven, maar het stikt er toch van de toeristen die allemaal voor de zoutvlakten komen. Wij hadden een 3 daagse jeeptrip geboekt met als eindbestemming CHILI! Zaterdag vertrokken we samen met 5 anderen en de gids en zijn vrouw. Weer een erg internationaal gezelschap: een fransman, een brasiliaanse, een oostenrijkse en 3 NLers. We spraken constant een mengelmoes van Spaans, Engels, Nederlands, Duits en Frans, was wel leuk.
De 1e dag zagen we meteen de prachtige zoutvlakten! Een walhalla voor fotografen! Alles is spierwit en het is net of je met de jeep op ijs rijd. De theorie achter deze zoutwoestijn is dat er heel vroeger een aardverschuiving is geweest die een stuk zee heeft opgetild. Het water is inmiddels verdamd en nu blijft de zoutwoestijn dus over. Op sommige plaatsen is de dikte van de zoutbodem wel 15 meter!
Midden in de zoutwoestijn bestaat nog een isla de pescado. Het viseiland. Vroeger een echt eiland geweest, je ziet zelfs nog de contouren van de aanspoelende golfjes in het zout. Nu is het een enorme rots vol met nog enomere cactussen. We hadden nog nooit zoooooooon grote gezien. De oudste en grootste cactus was wel 12 meter en 1290 jaar oud!
Daarna maakten de gids en zijn vrouw een lekkere almuerzo (lunch) voor ons klaar (ze nemen echt van alles mee) en toen trokken we weer verder. De volgende dagen hebben we helaas geen zoutvlakten meer gezien, maar wel veel mooie aparte meren, flamingos, bergen, geisers en een agua caliente. Op de 1e nacht heeft Nick nog de djee geholpen in de plaatselijke dicotheek (een kaal hok en 0 locals: aantal inwoners in het plaatstje 750). De hostels waren erg basic, zonder licht na 20.30u. Dat is allemaal niet zo erg, maar het was echt steenkoud! Terwijl jullie zaten te genieten van het mooie weer lag iedereen (op Nick na, de bikkel) in bed met ALLES aan. ´Alles´ zijn gemiddeld zo´n zeven lagen kleding, muts en handschoenen. Maar wat wil je met -15 graden celsius, een bedje a la Peerke Donders-tijd en 2 dekentjes. Maar ook dat moet je eens hebben meegemaakt .

De laatste dag heeft Nick nog even gebadderd in een agua caliente, met buitentemperatuur -10. En daarna zijn we afgezet bij de frontiera van CHILI! In 1,5 uur zijn we met een Chileens busje naar Chili gereden (alleen de bus al was een verschil) naar het plaatste San Pedro de Atacama.
De prijsverschillen in Chili vergeleken Bolivia waren enorm! Pfff we moesten weer even wennen. Ons hostel die nacht kostte ineens 28 dollar!!! Maar het was dan wel heerlijk en we hebben in het moderne Chili ook weer eens heerlijk gegeten!
De volgende dag hebben we bus naar Argentinie genomen, naar Salta.
een ritje van enkel 10 uur, peanuts! De tijd vloog voorbij, we kregen lunch en avondeten, de bus was ruim en we waren ineens niet meer de enige gringo´s in de bus.
Wat normaal allemaal zo gewoon lijkt, viel in de bus en bij de aankomst in Salta allemaal op. Moderniteit, computers, schoon, lantaarnpalen, asfalt, een vangrail op de snelweg (waar niet eens een afgrond van 400 meter is), een toilet met een echte deur en noem maar op.

De komende weken zijn we in Argentinie te bevinden! en vanavond hebben we onze 1e BBQ!

veel liefs YONICK
en nog even en dan hebben jullie ook vakantie!