No gracias + deel 2 van No gracias

21 april 2006 - Cusco, Peru

 

no gracias Smile...no gracias y no gracias...

Deze woorden gebruiken we zeker wel 100 x per dag. In Cusco zijn zo veeeel straatverkopers, varierend van 4 jaar tot (uiterlijk 100), 60 jaar oud. In het begin nog in combinatie met een vriendelijke lach, maar na 2 weken word je al iets meer geírriteerd van al dat koop-alsjeblieft-iets-bij-mij aansmeer-pogingen. In het centrum van Cusco rijden wel honderden taxi´s. We denken dat de meeste Cuscanen (is dat een woord?) zelf niet over een auto beschikken en dat bijna iedereen hier een taxi (merk: nog mini-er dan de Mini) danwel een bus neemt. De concurentie tussen de taxi´s is moordend, dus vandaar dat de prijs voor een ritje in Cusco dan ook niet meer dan €0,50- kost. De taxi´s claxoneren naar iedereen die maar voorbij komt, om je er even op attent te maken dat ze je heeel graag willen meenemen. De staat van sommige auto´s is staat: schroothoop.
Maar daarbij moet wel gezegd worden dat de meeste Cuscanen (?) erg vriendelijk zijn.

Het blijft wel schrijnend dat er zoveel arme families in Peru / Cusco wonen. De meesten proberen toch te voorzien in zijn/haar levensonderhoud en vandaar dus ook de vele straatverkopers. Het verkopen van kaarten, sigaretten, snoepjes, choclo(mais) en natuurlijk de zelfgemaakte handycraft (mutsen, riemen, handpoppetjes enz. enz.)is erg populair. De kind-verkopertjes zijn vaak onder de 10 jaar en zien er niet altijd even verzorgd uit.. Laatst gaf ik aan een bedelaar met 2 kindjes mijn brood en appel en het werd echt uit mijn handen gegritst!

Volgende week beginnen we aan ons vrijwilligerswerk in een staatsweeshuis en kunnen dan gelukkig ook een klein steentje bijdragen aan deze ´dubbele´ samenleving. Dinsdag zijn we gaan kijken bij dit staatsweeshuis. Het zag er beter uit dan verwacht en de kinderen die we hebben gezien zagen er ook verzorgd uit (blijft dat het natuurlijk nog steeds niet te meten valt aan de Nederlandse normen en waarden). Er wonen zo´n 70 kinderen en het weeshuis is blij met elke vorm van hulp. We gaan zelf activiteiten opzetten, helpen met huiswerk, lesgeven, lesssen over hygiene bijbrengen enz. Volgende week meer hierover.

We begrijpen steeds meer in het Spaans en hebben veel aan onze lessen. De profesoras zijn allemaal erg leuk en de lessen zijn heel relaxed. Vooral thuis bij de familie en in winkels en cafeetjes kunnen we de taal echt al wel volgen.


Oja en nog even kort over onze hiking-tocht van afgelopen zaterdag, waar jullie de fotos al van hebben gezien.
We zijn met een paar studenten gegaan
van de spaanse school waarop onze amerikaanse vrienden zitten...?¿
Rond een uur of 9 hebben we de ¨Local bus¨ gepakt richting Urubamba, een stadje zon 30 kilometer verderop, waarvoor we maarliefst 70 eurocent per persoon voor moesten betalen. Alle zitplaatsen waren vol, maar we zaten goed, nadat we zon 15 minuten onderweg waren, stopte de bus plotseling bij een klein rommelig dorpje, waar een stuk of 12 mensen in een houten hutje stonden te wachten. Ik keek yoni aan en zei: ¨die gaan toch niet allemaal mee he?!¨
.................... volgende keer meer...
want oma zit te wachten met het eten....
heel veel groetjes uit zuid-amerika..

¿?¿?¿?¿ DEEL 2 ?¿?¿?¿?¿

Zo, lekker gegeten,
nu weer een paar dagen later, en al heel wat meer meegemaakt, maar om even door tegaan met de busrit, die mensen stapten dus wel allemaal in en waren opweg naar hun ¨werk¨ aangezien ze met pikhouwelen, scheppen, en andere handwerktuigen liepen.
Al die 12 mensen dus in het gangpad gepropt,
waarvan 1 vrouw met haar Beha maat(je) dubbel E (lees hele grote tieten) in yoni´s gezicht hing. (?¿gelukkig had ze zichzelf al ruim een week niet gewassen (volgens yoni?¿Wink)(blij dat ik aan de raamkant zat)

Na de busrit zijn we een paar uur gaan hiken, naar een berg met daar op heel veel zout-terrassen, daar winnen ze zout door het zoute water dat uit de berg stroomt optevangen in de terrasen (zie de fotos)Doordat het water verdampt door de zon blijft het zout achter in de terrassen, dat ze dan eruitscheppen, en in een grote zak doen en per ezel naar beneden sturen..

We hebben op die dag echt heerlijk weer gehad en echt genoten van het uitzicht..